Eindelijk heb ik een boek gevonden waarmee ik verder kan lezen. Nadat ik Paaz opzij had gelegd, had ik Een dag uit het leven van Tinkerbel: het krankzinnige verhaal van mijn psychose opgepakt, op aanraden van een collega. Een autobiografisch boek over iemand die in een psychose belandt en verliefd wordt op Jelle Brand Corstius. Hoe is dat mogelijk, vraag je je als lezer af. Maar het pakte me niet. Helaas. Toevalligerwijs had ik onlangs een boek in mijn handen van Patricia Highway, met in de flaptekst het woord ‘psychose’. Highway zou je kunnen kennen van De getalenteerde Mr. Ripley, de blauwdruk van vele hervertellingen en rip-offs, zoals die gruwelijke gen Z-cultfilm Saltburn. Haar boek Stille Wateren paste kortom, met een kleine omweg, in het algoritme. Dit allemaal geheel terzijde. Vanochtend hoorde ik in een aflevering van BoekenFM over Highway en Ripley, dat sinds de komst van de mobiele telefoon de literatuur met een probleem zit. Volgens een presentator zou geen enke...
Samen met een moat trokken we naar de bioscoop om I Swear te zien, een film over een jongen die tijdens zijn pubertijd Gilles de la Tourette ontwikkelt. Een stoornis waar vaak grappen over gemaakt wordt, maar waarmee het helemaal niet zo makkelijk leven is. De film heeft misschien wel de beste openingsscené die ik in jaren heb gezien. En de film deed me een paar keer goed hardop lachen, iets waar steeds minder films in slagen. Of lachen we nu eenmaal minder naarmate we ouder worden ? In ieder geval: er zit veel humor in de film. Hoofdpersonage John krijgt veel obstakels en uitdagingen op zijn pad. Op een treurig moment in de film fluistert hij dat hij het allemaal zat is. Vanaf daar neemt de film een onverwacht positieve (en hartverwarmende) wending, die ik iedereen kan aanraden zelf te zien, met een bakje popcorn en wat frisdrank in de hand.