Tijdens de Urbi et Orbi , de zegen aan de stad en aan de wereld, klonk een paar keer één woord. Het viel mij op en trok mijn aandacht. Een greep uit de toespraak van paus Leo: We raken gewend aan geweld. We leggen ons erbij neer en worden onverschillig. Onverschillig bij de dood van duizenden mensen. Onverschillig bij de gevolgen van haat en verdeeldheid die conflicten zaaien. Onverschillig bij de economische en sociale gevolgen die ze veroorzaken. En die we allemaal voelen. Er is een steeds duidelijker wordende ‘globalisering van de onverschilligheid’, om een uitdrukking te citeren die paus Franciscus dierbaar was. … We kunnen niet langer onverschillig blijven. En we kunnen ons niet neerleggen bij het kwaad. Misschien, zou ik later die paasochtend denken, is onverschilligheid wel onze grootste vijand.
Gisteren dacht ik: laat ik in de maand april iedere dag bloggen. Een goed voornemen op kleine schaal. Is te overzien. Het voornemen is gisteren ook meteen mislukt. Wat afspraken hier en daar, een huishouden doen, avondje bankhangen. Als je ook niet meteen de dag begint met een stukje schrijven, ben je eigenlijk al verloren. Het is goed om vaker te bloggen, misschien niet eens dagelijks, maar wel zo vaak als mogelijk. De redenen zijn bekend: schrijven schept orde in chaos en delen is nuttig en leuk. Niet alles wat opgeschreven wordt hoeft gedeeld te worden. Maar een blanco document vullen met je eigen woorden, gedachten en ideeën is iets wat iedereen vaker zou moeten doen. En pas als je het zelf geschikt vindt om te delen, dan deel je het. Internet wordt er een leukere plek van, denk ik. Sociale media vind ik steeds vaker stinken. En bloggen (ook blogs volgen) is een prima alternatief. Aan iedereen die twijfelt om zelf te gaan bloggen: DOEN! Lang leve de blog!