Vandaag is de eerste dag van de Boekenweek, de week waarin het boek centraal staat. Overal zijn activiteiten met schrijvers, lezers en boekliefhebbers. Mooi is dat. Wat iedereen verbindt met elkaar: het gemopper op het Boekenweekgeschenk dit jaar. Gezellig dagen zijn het. Minder gezellig was de documentaire The Librarians, die ik afgelopen maandag met enkele collega’s heb gezien in een fraaie filmzaal van de bieb in Almere. In de docu zie je hoe het werk van bibliothecaressen in de Verenigde Staten onmogelijk wordt gemaakt door actievoerders uit conservatief rechtste hoek. En dat gaat op z’n Amerikaans, weet je wel, met actieborden, hele grove beschuldigingen, doxing en zelfs (doods)bedreigingen. De reden hiervoor: boeken waarvan de inhoudt niet in een gewenst wereldbeeld past. Neem een boek over de geschiedenis van de KKK, of een boek als The Handsmaid Tale, of een prentenboek waarin een weespinguïnkuiken een thuis vindt bij twee pinguïns van hetzelfde geslacht. Daar ...
De straattaal van nu is een wereld die compleet vreemd voor me is. Ik ken het niet, spreek het niet en versta het niet. Slechts enkele woorden zijn doorgedrongen tot mijn vocabulaire: patta , planga , osso , ewa , fittie en fizza . En sinds kort ook drerrie . In Den Haag doet er dit jaar namelijk een nieuwe partij mee met de gemeenteraadsverkiezingen: Drerrie voor Den Haag. Een partij die zegt te willen opkomen voor jongeren. Drerrie, begreep ik, komt het uit Marrokaans/Arabisch en betekent van oorsprong ‘jongen’, al wordt het vaker gebruikt om een vriend aan te duiden. Zou je de partij naar Urk moeten vertalen, denk ik dat je zoiets krijgt als Makker voor Urk. ' Makker' is e en ouderwets woord, dat de laatste jaren weer flink gebezigd wordt onder jongeren. Helemaal prima. Maar drerrie, zo las ik in dit Volkskrantartikel , staat voor nog zoveel meer. Het is nog maar afwachten hoe de verkiezingen verlopen. Ik hoop het beste voor de drerries en hun geliefde Den Haag. ...