De eerste prenten, nog van voor de oorlog, zijn allemaal in zwart-wit. Pas vanaf de jaren ’50, wanneer ze voor het Parool werkt en mag illustreren voor een collega die kinderverhalen schrijft, pakt ze uit met kleur. En hoe! In het Rijksmuseum wordt deze zomer werk van Fiep Westendorp tentoongesteld. De vrouw die vormgaf aan Jip en Janneke, Floddertje, Puk van de Petteflet, Otje, enzovoort, enzovoort. Denk je aan Jip en Janneke, dan zie je die twee silhouetten. Denk je aan Puk, dan zie je dat karakteristieke rode karretje. De illustraties van Fiep staan in menig geheugen gegrift. Maar Fiep was meer dan gewoon een illustrator. Pas als je er met je neus bovenop staat valt het op hoeveel werk er in een prent moet hebben gezeten. Je ziet hier en daar nog wat potlood, correctievloeistof of een onderdeel dat ergens is uitgeknipt en opgeplakt. In de krant die Tos (de kok zonder papieren) leest, heeft Westendorp zorgvuldig knipsels uit een echte krant geplakt. Een lamp in de woon...
Iedereen die wel eens een stripboek openslaat kent vast de term ‘Klare Lijn’. Dat is een tekenstijl waarin veel stripverhalen worden getekend. Het bekendste voorbeeld van een strip in klare lijn is Kuifje. Je zou Suske en Wiske mogen classificeren in deze stijl, maar eigenlijk alleen de albums die verschenen zijn in ‘ de Blauwe Reeks ’, ofwel de verhalen die Vandersteen tekende in opdracht van Hergé (de tekenaar van Kuifje). Hoewel Hergé de stijl perfectioneerde, is hij niet de uitvinder van de stijl. Die staat in een lange traditie van 19e-eeuwse beeldverhaal en jugendstilvormgeving. Ook het werk van de Japanse Hiroshige mag als voorloper beschouwd worden. Hergé liet zich graag door dit werk inspireren. Dat zie je bijvoorbeeld terug in het album Kuifje in Tibet , waar later Paul Geerts weer op terugviel bij zijn album Sagarmatha . Een tof album baaidewee . Overigens liet ook Vincent van Gogh zich inspireren door Hiroshige. De Nederlandstalige Wikipediapagina is maar bijzonde...