Doorgaan naar hoofdcontent

#9 Creatief met Archief

 Toen ik in januari mijn eerst blogpost online plaatste, nam ik mezelf voor om iedere maand een stukje te schrijven. Op de valreep van Maart wil ik daarom alsnog een blog plaatsen. Ik kan gaan schrijven over het corona-virus, dat nu zo wild om zich heen grijpt, maar bedacht me dat het leuker zou zijn om een kleine greep uit mijn straatfotografie-archief te plaatsen en toe te lichten door middel van een stukje commentaar.




Het was de eerste dag Venetië - ik was op roadtrip met een gezelschap waarvan je het verslag elders op deze blog terug kunt lezen – en meteen toen we voet aan wal hadden gezet kwam ik dit stelletje tegen. Leunend tegen een muurtje, allebei de telefoon in de hand. Geestig hoe aarzelend de man een berichtje intikt – zo met dat vingertje – en hoe vastberaden de vrouw haar telefoon bedient. Haar zonnebril, die ze met de poot in haar mondhoek laat bungelen, maakt het af. 

Ik vraag me af hoe de rolverdeling in deze relatie is. De vrouw, zo vastberaden als ze overkomt, heeft vast telkens het voortouw genomen gedurende de trip. Misschien was de vrouw wel een route aan het bepalen via Google Maps en heeft de man, die niks gevraagd wordt, ook maar zijn mobiel er bij gepakt. Om tevergeefs ondersteuning te bieden, of om simpelweg de tijd te doden totdat de vrouw de knoop doorhakt. Zou de man de sandalen wel dragen uit vrije wil? Vindt de man zijn schoeisel oprecht comfortabel of toch vooral dragen voor zijn vrouw, omdat “het zo lekker luchtig voor je is, Henk!”
Afijn, ik hoop dat ze allebei een leuke vakantie hebben gehad. ●



Al snel tijdens de roadtrip kwam ik er achter dat Italië een perfect land voor straatfotografie is. Het land leent zicht er echt voor: bergen aan geschiedenis en architectuur dat je overal terugziet in de middeleeuwse steden, een verfijnde keuken, chaotische infrastructuur en dat alles komt samen in een leven dat zich afspeelt op straat. Siena is de officieuze hoofdstad van Toscane en is een heerlijke stad om een middag door heen te sjokken, als je toch al in de buurt bent. Tegen de avond begon zich groepen met ouderen te vormen op verschillende plekken in de stad. Anders dan bij ons, wonen ouderen vaker bij hun kinderen en familie in Italië, en waar onze steden kampen met hangjongeren, hebben ze hier te maken met een totaal ander fenomeen: hangouderen. 

Gelukkig heb ik toch maar mijn camera gepakt om dit natuurverschijnsel, op veilige afstand, vast te leggen. ●






Urkerdag, een dag waarop inwoners van Urk massaal hun klederdracht uit het vet halen om er mee te pronken op de boulevard, is een dag waarop ook veel mensen van buiten Urk een bezoekje brengen aan het voormalige eiland. En je kan altijd meteen zien wie dat zijn. 
Zo ook dit stelletje, vastgelegd voor het vissershuisje van museum het oude raadhuis. Kijk ze eens lekker smikkelen van een portie gebakken vis. Allebei gehuld in jacks van waterafstotend stof, gewapend tegen de elementen, want deze mensen laten zich zichtbaar niet hinderen door de spelingen der natuur. Mensen naar mijn hart.
Allebei hebben ze een kleedje over hun schoot geworpen. Vis dient netjes gegeten te worden. Daarmee verraden deze mensen overigens meteen van buiten Urk te komen, vis wordt hier over het algemeen niet met mes en vork gegeten. ●



Tot slot deze foto. In de laatste etappe van onze roadtrip door Italië bezochten we Cinque Terre, eens een verborgen parel aan de Italiaanse kust, maar nu een in een rap temp opkomende must-see in de must-been-lijstjes. Daarmee hebben de 5 dorpjes, jammer genoeg, aan charme en authenticiteit ingeboet. Om al de toeristen te kunnen bedienen maakt Cinque Terre een automatisering door. Het stel op de bovenstaande foto had er zichtbaar wat moeite mee. ●

JMZWAAN 


Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen