Doorgaan naar hoofdcontent

#56 Verontwaardigd

Thierry Baudet babbelt in de kamer over uilen van Minerva en een boreaal Nederland.
Oh, wat zijn we verontwaardigd.

In de chatgroepen van zijn jongerenclub gaan racistische en antisemitische plaatjes en teksten rond.
Oh, wat zijn we verontwaardigd.

Thierry Baudet roept tijdens een etentje met zijn club dingen over joden en dat iedereen die hij kent antisemiet is.
Oh, wat zijn we verontwaardigd.

Tijdens de coronapandemie trekt Baudet met zijn club het land door met vrijheidskaravanen.
Oh, wat zijn we verontwaardigd.

Bij zo’n karavaan worden dingen geroepen over burgerlijke ongehoorzaamheid en gewapende opstanden.
Oh, wat zijn we verontwaardigd.

Zijn nieuwe toyboy’s dreigen Kamerleden voor een tribunaal te slepen.
Oh, wat zijn we verontwaardigd.

Baudet doet vaag over zijn neveninkomsten en de vermoedelijke banden met het Kremlin.
Oh, wat zijn we verontwaardigd.

Die jongen met die baard blijkt al die tijd in Minecraft fascistische tempels gebouwd te hebben.
Oh, wat zijn we verontwaardigd.

Twink Gideon van Meieren maakt (met uw belastinggeld, mensen) een suggestieve en levensgevaarlijke documentaire over de GGD.
Oh, wat zijn we verontwaardigd.

Sigrid Kaag krijgt een demonstrant voor haar huis, vermoedelijk opgezweept in een appgroep met FVD-aanhang.
Oh, wat zijn we verontwaardigd.

Baudet weigert na meerdere verzoeken nog steeds zijn neveninkomsten op te geven.
Oh, wat zijn we verontwaardigd.

Gideon knutselt weer een video in elkaar waarbij hij ‘riooljournalisten’ ontmaskert en geheim opgenomen materiaal van een journaliste publiceert.
Oh, wat zijn we verontwaardigd.

Het beestje wordt bij haar naam genoemd: antisemitisch, racistisch en bovendien fascistisch.
Oh, wat zijn ze verontwaardigd.


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen