#310 Boevenboeken

Als de middagkoffie achter de kiezen is, printen we een kaslijst. Daarop staan verschillende reserveringen voor Flevoland. Dan mag je met een pen en de lijst langs boekenkasten om de juiste boeken op te zoeken. Een fijn klusje wanneer je alles meteen vindt, frustrerend als je goed zoeken moet. Dat gebeurt nog wel eens.

Als je het boek inneemt, zoals dat heet, krijg je een bonnetje. Daarop is te zien waar het boek naar toe mag. Hups, een kookboek voor Swifterbant. Hoppa, een thriller voor Dronten. Hatseflats, een hobbyboek naar Zeewolde.

Maar de biografie van Stalin – Het hof van de rode tsaar – mocht naar de PI. De penitentiaire inrichting. Of bajes, in het Bargoens.

Het is misschien een vreemde interesse, maar ik mag toch graag weten wat er op zo’n plek gelezen wordt. Het valt me op dat er vaak biografieën over sporters die richting op gaan, of zelfhulpboeken waar je een fit lichaam mee kweken kan. Ook zelfhulpboeken in geestelijke sfeer gaan vaak die richting op. Net als zelfhulpboeken in de financiële sfeer.

Maar zo nu en dan ook eens een stripboek. Vorige maand had ik nog een album van Asterix klaargezet voor iemand die ik nooit zou kennen, maar waarvan ik wel hoopte dat hij er leesplezier aan beleven zou.

Vandeweek dus een biografie van Stalin. Met al het paternalisme dat ik in mij heb voegde ik het bonnetje in het boek. Toe maar crimineel, dacht ik daarbij, ontwikkel jezelf maar lekker.

‘Vind jij het ook wel leuk om te weten wat er richting de gevangenis gaat?’ vroeg ik aan een collega.

‘Ja, nou!’, zei de collega die het ook graag mocht weten. ‘Veel zelfhulpboeken’.  

‘Ook wel vaak Baantjer trouwens,’ voegde ik eraan toe, ‘of boeken over Holleeder’.

‘Veel boeken over financiële onafhankelijkheid’.

Is een mens te typeren aan de hand van de boeken die hij leest? Vast niet. Je kunt niet psychologiseren aan de hand van reserveringen. Ik deed de biografie van Stalin in de juiste bak. ‘Die kan in ieder geval weer lekker lezen binnenkort’.

‘Dat vind ik ook wel mooi van dit land,’ zei mijn collega, ‘vind je ook niet?’

Dat beaamde ik volkomen.