Doorgaan naar hoofdcontent

#314 Zachte autoriteit

Het wereldnieuws van de afgelopen weken kroop steeds meer onder mijn huid en zorgde voor een nerveuse jeuk. Waar bleef die stem die zo gemoedelijk duiding kon geven? Waar bleven die gezellige metaforen, die geinige lessen uit de geschiedenis? Waar bleef Geert Mak?

‘We moeten niet denken dat we Roodkapje van de boze wolf gaan bevrijden,’ had hij eerder over een eventueel Europees lidmaatschaap van Oekraïne gezegd, ‘dat is een heel ingewikkeld meisje hoor’.

En je ziet geen compleet land meer voor je, maar een meisje gehuld in een rode mantel. Een Slavisch snoetje: iets uit elkaar staande ogen, maar een gezonde blos op de wangen. Alleen is het een meisje met een rugzakje, dat wel.

Ik had de naam Geert Mak al een paar keer ingetikt op Spotify en Podimo, hopend op een podcast waarin hij duiding gaf, zoals alleen hij dat kan. Er schuilt een zekere autoriteit in zijn woorden, een zachte autoriteit, maar in ieder geval een autoriteit die ik vertrouw.

Andere personen wiens autoriteit ik vertrouw: Beatrice de Graaf, Rob de Wijk en wat het Midden-Oosten betreft Sinan Can.

En warempel: daar zat Geert Mak bij buitenhof. Hoewel zijn woorden niets geruststellends van aard hadden, hadden ze die uitwerking alsnog. Gelukkig: het is geen fascisme wat Trump allemaal doet, het lijkt er enkel op. Trump is gewoon een mad king, en de geschiedenis laat zien dat het met zulke lui zelden goed afloopt. Jammer is wel dat ze eerst zoveel ellende veroorzaken en een mooie janboel achterlaten.

Ook Roxane van Ieperen zat aan tafel duiding te geven. Haar boeken en onderzoeken zijn bijzonder interessant, alleen vertrouw ik haar autoriteit instinctmatig een stuk minder. Geen idee waarom, het zal misschien aan de toon liggen. Toch is het de moeite waard naar haar duiding te luisteren.

Ik hoorde laatst een plaatselijke duiding, in een taal die meer autoriteit afdwingt dan welke duiding dan ook.

Trump maakt er een kapzuutjen van.

Je kan het verleden nooit helemaal met het heden vergelijken. Maar één (al dan niet verzonnen) gebeurtenis dringt zich door al die duiding steeds vaker bij mij op. 




Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen