Doorgaan naar hoofdcontent

#339 Twee weken zonder

De pleisters moesten het stoppen vergemakkelijken, maar gaven nare bijwerkingen. Slechte slaap, rare dromen, droge strot en nog zowat.

Sinds zondag ben ik gestopt met plakken. Het is nogal agressief spul, dat nicotine, en mijn huid ging er niet zo lekker op. Eigenlijk had ik moeten afbouwen, door over te gaan op pleisters met een lagere dosering, maar ik had er tabak van. Bekijk het maar. Ik wil met dat hele nicotine niets meer te maken hebben.

Nu moest ik dus afkicken van de pleisters. Slechte slaap, rare dromen, het zijn onderdelen van de ontwenningsverschijnselen.

Zo nu en dan steekt de trek in een sigaret hevig de kop op. Maar dat vervliegt steeds sneller. De laatste heb ik inmiddels alweer twee weken geleden gerookt.

Twee weken. Een bedrag dat ik hier niet zal noemen maar waar ik leuke dingen mee kan doen is reeds bespaard. De teller loopt nog door: hoeveel zal het na één maand zijn?

Anders bekeken: waarom heb ik zoveel voor die stinkhobby overgehad? Het is waanzin wat je er maandelijks voor kwijt bent.

Door te stoppen krijg je ineens veel terug. Zoals tijd (paffen is stilstaan), zin (actief zijn, buiten zijn), lucht (uche uche) en vooral rust. Niet meer altijd de drang voelen om te willen roken.

Al ben ik nog geen ochtend wakker geworden zonder trek in een sigaret.

Maar allee, zomaar al twee weken gestopt. Dan kunnen er ook nog wel twee weken bij.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...
Een reactie posten
Meer lezen

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...
Een reactie posten
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen