Doorgaan naar hoofdcontent

#572 Met de hand

Er kwamen drie dingen samen de afgelopen dagen:

  • Een groeiend gevoel van weerstand tegen AI-afbeeldingen, aankondigingen en posters. (Je kan toch ook gewoon een foto némen van een grillworst?)
  • Een gesprekje met een oud-tekenleraar, over tekenen.
  • Een verzoek van een fijne kennis.

De oud-tekenleraar was als vanouds onverbiddelijk. Waarom ik niets meer met tekenen deed. Druk, had ik geantwoord, ik was met veel andere dingen bezig. En daarbij verleer je het als je het niet meer doet. Nee hoor, schudde hij zijn hoofd zoals ik van hem gewend was, tekenen verleer je niet.

Een kennis had onlangs een leuk project gelanceerd met verzamelkaarten waarop ze zeedieren in een Urker tintje had getekend. Of ik een bijdrage wilde doen. Dat wil ik wel, maar ik dekte mezelf in dat ik niet over digitale middelen beschik.

Daarnaast had ik afgelopen dagen ineens een soort Peter-van-Straaten-cartoon in mijn hoofd. Er zat niets anders op dan de spullen erbij te zoeken en eens een avondje te zitten.

De eerste uitdaging: hoe laat je een grap het beste overkomen? Welke stijl kies je? Zo simpel mogelijk of juist gedetailleerd? Hoe zet je de figuren neer? Laat je ze van voren of van achteren zien? Sinds ik weet dat Mark Retera hier heel goed over na denkt bij zijn gag-reeks DirkJan, zie ik die strip als kunstvorm en Retera als onvervalste kunstenaar. Koop eens zo’n album voor jezelf en kijk eens een minuut lang naar een strookje. Je zult scheetgrappen gaan waarderen.

Een ideetje

Uiteindelijk werd het zoals hieronder. Ik ben er niet tevreden over. Het schaduwwerk zit niet goed in elkaar en ben niet echt tevreden over het figuur in de bureaustoel. Maar goed: het is een begin!

A.I. had dit veel sneller kunnen doen. Misschien had A.I. (met zijn ongebreidelde toegang tot miljoenen werken van illustrators en tekenaars wereldwijd) ook wel een beter resultaat geleverd. 

Maar juist de elementen die een creatief proces mogelijk maken (schetsen, tekenen, kritisch kijken, gummen, hertekenen, inkten, weer eens kijken, voornemen het een volgende keer anders te doen), gaan allemaal in een prompt verloren. 

Ik zit erover na te denken om een tablet aan te schaffen. Er schijnen fijne programma’s te bestaan waar je leuke dingen mee kan doen. Aan de andere kant: met potlood en papier werken blijft ook gewoon lekker.



Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...