Doorgaan naar hoofdcontent

#572 Met de hand

Er kwamen drie dingen samen de afgelopen dagen:

  • Een groeiend gevoel van weerstand tegen AI-afbeeldingen, aankondigingen en posters. (Je kan toch ook gewoon een foto némen van een grillworst?)
  • Een gesprekje met een oud-tekenleraar, over tekenen.
  • Een verzoek van een fijne kennis.

De oud-tekenleraar was als vanouds onverbiddelijk. Waarom ik niets meer met tekenen deed. Druk, had ik geantwoord, ik was met veel andere dingen bezig. En daarbij verleer je het als je het niet meer doet. Nee hoor, schudde hij zijn hoofd zoals ik van hem gewend was, tekenen verleer je niet.

Een kennis had onlangs een leuk project gelanceerd met verzamelkaarten waarop ze zeedieren in een Urker tintje had getekend. Of ik een bijdrage wilde doen. Dat wil ik wel, maar ik dekte mezelf in dat ik niet over digitale middelen beschik.

Daarnaast had ik afgelopen dagen ineens een soort Peter-van-Straaten-cartoon in mijn hoofd. Er zat niets anders op dan de spullen erbij te zoeken en eens een avondje te zitten.

De eerste uitdaging: hoe laat je een grap het beste overkomen? Welke stijl kies je? Zo simpel mogelijk of juist gedetailleerd? Hoe zet je de figuren neer? Laat je ze van voren of van achteren zien? Sinds ik weet dat Mark Retera hier heel goed over na denkt bij zijn gag-reeks DirkJan, zie ik die strip als kunstvorm en Retera als onvervalste kunstenaar. Koop eens zo’n album voor jezelf en kijk eens een minuut lang naar een strookje. Je zult scheetgrappen gaan waarderen.

Een ideetje

Uiteindelijk werd het zoals hieronder. Ik ben er niet tevreden over. Het schaduwwerk zit niet goed in elkaar en ben niet echt tevreden over het figuur in de bureaustoel. Maar goed: het is een begin!

A.I. had dit veel sneller kunnen doen. Misschien had A.I. (met zijn ongebreidelde toegang tot miljoenen werken van illustrators en tekenaars wereldwijd) ook wel een beter resultaat geleverd. 

Maar juist de elementen die een creatief proces mogelijk maken (schetsen, tekenen, kritisch kijken, gummen, hertekenen, inkten, weer eens kijken, voornemen het een volgende keer anders te doen), gaan allemaal in een prompt verloren. 

Ik zit erover na te denken om een tablet aan te schaffen. Er schijnen fijne programma’s te bestaan waar je leuke dingen mee kan doen. Aan de andere kant: met potlood en papier werken blijft ook gewoon lekker.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen