Doorgaan naar hoofdcontent

#593 Schrikken van den Aldi

Van het afgelopen seizoen van De slimste mens ter wereld, de Vlaamse versie van de bekende televisiequiz die deze zomer op de NPO werd uitgezonden, heb ik nog steeds afleveringen staan die ik bekijken moet. De finaleweek komt steeds dichterbij. Allee, 't juist spannend precies. 'K zen nen fan he. 

Tijdens het kijken van de quiz, hoe jolig die soms ook mag zijn, pik je toch iets van het Vlaamse taalgebruik op. Zo viel me op dat de Vlamingen 'verschieten' in plaats van 'schrikken' zeggen. Verschieten gebruiken we ook op Urk, en vaak niet zonder overdrijving. Ik verschuut m'n dood! 

Tot zover ben ik het nog nooit elders in Nederland tegengekomen. Volgens Google is het een oud-Nederlands werkwoord, dat hier in onbruik is geraakt maar bij de zuiderburen nog altijd gebezigt wordt. En op Urk dus. Laat het vooral weten als het wel voorkomt in andere dialecten/streektalen!

Het tweede dat me opviel: van den Aldi. Dat gebruiken ze om een minder kwalitatieve versie van het origineel aan te geven. Denk aan de reclames van Dreft, daar zie je altijd hoe imitatiemiddel er niet in slaagt om de vuile vaat schoon te krijgen. Wij zouden voor dat imitatiemiddel zeggen: Dat is Temudreft. De Vlamingen zeggen: Dat is Dreft van den Aldi. 

Best zuur voor de supermarktketen, die de laatste jaren toch lekker aan de weg timmert. 

Over aan de weg timmeren gesproken: is het je op vakantiereis door Europa wel eens opgevallen dat er twee logo's van Aldi bestaan? Dat komt omdat het twee verschillende bedrijven zijn, zo kwam ik achter, die nog ruzie met elkaar hebben ook. In de jaren '60 vond er een broedertwist plaats tussen de oprichters, twee broers dus, en viel het familiebedrijf uiteen in Aldi Nord en Aldi Süd. 

Een soortgelijk verhaal is die van de gebroeders Dassler, waarbij de één verderging onder Adidas en de ander onder Puma. En elkaar maar beconcurreren en (voetbalschoen)hakken zetten. 

Er bestaat in Duitsland zelf een heuse grens die het land door tweeën splitst en beide helften in Aldi's voorziet. Die grens heet Der Aldi-Äquator, ofwel de Aldi-evenaar. 

Onze oosterburen kunnen er ook wat van. 

Bron


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen