Doorgaan naar hoofdcontent

#594 Dijkverduistering

Het weggetje stond al vol met geparkeerde auto’s. We parkeerden achteraan en liepen in een ongeorganiseerde optocht naar de dijk. Alles bij elkaar had gaf dat een gezellig avondvierdaagsesfeertje.

De dijk opgeklommen, stoeltje uitgeklapt, koeltas neergezet. Tussendoor appjes en belletjes: waar zitten jullie, hier zitten wij, bij die fietsen omhoog, waar, ja daar bij die fietsen, nog even doorlopen, verrek nu ik zie ik jullie, tot zoooo, tot zoooo.

Er waren drie brilletjes besteld en zaten met acht man. Er was ook nog een laskap.

‘Volgens mij is het al begonnen hoor,’ werd er gezegd. ‘Waar is dat brilletje?’

Een stel naast ons: ‘Robby niet steppen met die bril op!

Iemand in de verte: ‘Ik kan toch heus wel éven kijken zonder bril?’

Robby, steppend: ‘Kijk pa! Kijk ma!’

De ma van Robby: ‘Het is gezien, Robby’.

Ondertussen kreeg ik een brilletje toegereikt en zag ik de maan steeds verder voor de zon kruipen. Door het brilletje zag ik verder niets, enkel de slinkende zon. Heel vaag zag ik de schittering van de zonneschijn op het water, knalgeel.

En zo ging een uur voorbij van brillen opzetten en weer doorgeven, opmerken hoever de zon nu weer was, en dat hij over zijn hoogtepunt heen was en nu naar links bewoog, dat het iets kouder was, en dat je voorzichtig weer wat warmte op de huid voelde naarmate de maan voorbijtrok.

Robby had zijn stepje ingeklapt. De eerste mensen gingen weer naar huis.

Een man had voor de tijd een wat ouder stel op de foto gezet. ‘De volgende maak ik niet meer mee’, had de man van het stel gezegd, ‘want dat is pas in 2081’.

Toen het stel vertrok riep de fotonemer: ‘Print hem uit en zet er onder: onze laatste zonsondergang ooit!’.

Ik keek nog eens even naar de zon, die al bijna weer in zijn geheel zichtbaar was. Op duizenden kilometers van de Westermeerdijk vandaan raasde een steenvormige stenen bol door de ruimte, toevallig tussen de zon en aarde door, en we hadden er samen met bekenden en wildvreemden naar zitten kijken.

‘Waar denk je aan?’, vroeg A.

‘Nou’, zei ik, ‘dat het toch allemaal best bijzonder is’.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen