#594 Dijkverduistering

Het weggetje stond al vol met geparkeerde auto’s. We parkeerden achteraan en liepen in een ongeorganiseerde optocht naar de dijk. Alles bij elkaar had gaf dat een gezellig avondvierdaagsesfeertje.

De dijk opgeklommen, stoeltje uitgeklapt, koeltas neergezet. Tussendoor appjes en belletjes: waar zitten jullie, hier zitten wij, bij die fietsen omhoog, waar, ja daar bij die fietsen, nog even doorlopen, verrek nu ik zie ik jullie, tot zoooo, tot zoooo.

Er waren drie brilletjes besteld en zaten met acht man. Er was ook nog een laskap.

‘Volgens mij is het al begonnen hoor,’ werd er gezegd. ‘Waar is dat brilletje?’

Een stel naast ons: ‘Robby niet steppen met die bril op!

Iemand in de verte: ‘Ik kan toch heus wel éven kijken zonder bril?’

Robby, steppend: ‘Kijk pa! Kijk ma!’

De ma van Robby: ‘Het is gezien, Robby’.

Ondertussen kreeg ik een brilletje toegereikt en zag ik de maan steeds verder voor de zon kruipen. Door het brilletje zag ik verder niets, enkel de slinkende zon. Heel vaag zag ik de schittering van de zonneschijn op het water, knalgeel.

En zo ging een uur voorbij van brillen opzetten en weer doorgeven, opmerken hoever de zon nu weer was, en dat hij over zijn hoogtepunt heen was en nu naar links bewoog, dat het iets kouder was, en dat je voorzichtig weer wat warmte op de huid voelde naarmate de maan voorbijtrok.

Robby had zijn stepje ingeklapt. De eerste mensen gingen weer naar huis.

Een man had voor de tijd een wat ouder stel op de foto gezet. ‘De volgende maak ik niet meer mee’, had de man van het stel gezegd, ‘want dat is pas in 2081’.

Toen het stel vertrok riep de fotonemer: ‘Print hem uit en zet er onder: onze laatste zonsondergang ooit!’.

Ik keek nog eens even naar de zon, die al bijna weer in zijn geheel zichtbaar was. Op duizenden kilometers van de Westermeerdijk vandaan raasde een steenvormige stenen bol door de ruimte, toevallig tussen de zon en aarde door, en we hadden er samen met bekenden en wildvreemden naar zitten kijken.

‘Waar denk je aan?’, vroeg A.

‘Nou’, zei ik, ‘dat het toch allemaal best bijzonder is’.