Doorgaan naar hoofdcontent

#595 Delulu is de solulu

‘Ja sorry, maar dan denk ik echt, je bent…’ ze stopt even en kijkt me kort onderzoekend aan. ‘ken je het woord delulu?’. Ik moet lachen. Mijn collega, geboren in deze eeuw, probeert in te schatten of ik haar taal spreek. De zogenoemde Gen Z-taal.

Ik ken het woord wel, maar bezig het niet. Delulu. Het klinkt wel grappig.

Op internet lees ik dat het woord zijn oorsprong vindt in de K-pop-cultuur, je weet wel, die Koreaanse popgroepen en alles wat daarbij hoort. Zij verbasterden het Engelse delusional naar delulu en gebruikten het begrip om fans uit hun romantische waan te helpen. Ik ben niet thuis in die beweging, maar ik begrijp wel dat die zangertjes en zangeressen worden verafgood door hun fans.

Maar die waren dus delulu. Een romantische relatie met hun K-popidool zit er niet in.

Later las ik dat Gen Z delulu gebruikte in de lijfspreuk ‘dululu is the solulu’, waarmee wordt bedoeld dat extreme zelfverzekerdheid je kan helpen om je dromen te bereiken. Toen had ik alweer zo’n genoeg van die hele generatie Z dat ik besloot om nooit of te nimmer delulu op te nemen in mijn vocabulaire.

Merkwaardig toch hoezeer het moment dat je op de wereld bent gezet maakt hoe je die wereld ziet en beleeft. Van mijn gen Z collega leer ik veel.

Of dat andersom ook is? Ik zocht naar ‘millenialtaal’ en kwam veel herkenbaars tegen. MSN-afkortingen als lol, omg, brb, en thnx. De meest nostalgische: hvjwjnmk (emoticon* van een gebroken roos). 

De afkorting YOLO is voor mij onlosmakelijk verbonden met mijn middelbareschooltijd. Heel sporadisch wil die nog wel eens voorbijkomen, bij het oversteken van een drukke weg bijvoorbeeld.

Maar ook op werkgebied kunnen we er wat van. Ik las dat millenials veel uitroeptekens gebruiken in hun mail om vriendelijk over te komen (Top! Dank je wel!). En ik voelde mij toch een beetje betrapt, want dat doe ik inderdaad. Misschien heeft mijn gen Z-collega wel eens zo’n mailtje gezien en gedacht: pfffff, millennial.

* Gebruik nog altijd steevast 'emoticon' in plaats van 'emoji'. Beide woorden zeggen misschien iets over de gebruiker ervan? 

Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...