Doorgaan naar hoofdcontent

#602 Kroatiën: Freitag

Het ontbijtbuffet! Een langgekoesterde wens van ons ging vanochtend in vervulling: onbeperkt ontbijt opscheppen, je (ahum) snuit afvegen en weer opstappen. Dat is vakantie vieren nietwaar? Dit is hoe jezelf verwennen eruitziet.

We raakten elkaar kwijt tussen schalen roerei en kannen yoghurt, tussen geroosterde tomaten en zoete wentelteefjes. We vonden elkaar weer bij de koffiekan. Koekje erbij?

Na het ontbijt (we hadden onze snuut afgeveegd) huurden we een bedje aan een strandje met prachtig helder water. Daar hebben we wat gezwommen, geluierd én gesnorkeld. Na een geïmproviseerde lunch huurden we een supboard en zijn we naar een dichtbij gelegen eilandje gesupt, waar we ook hebben gesnorkeld.

Hoewel het zeeleven hier niet zo rijk is zoals we dat bij Istanbul hebben gezien, zagen we op sommige plekken nog best mooie zeeplanten en veel vissen. Hier en daar een krab, wat schelpdieren of een eenzaam kwalletje. Als je even blijft dobberen trekt al dat zeeleven aan je voorbij. Mooi om te zien.

De temperatuur ligt omstreeks 30°. Aardig warm, maar lekker om in het water te zijn. In de late middag stapten we de auto in naar een fjord, al mag het die naam eigenlijk niet dragen. Limski kanal, heet het. Of zoals Annie het zei: ze eeuwen ier ok een Limster kanaol.

Voor de warme zomer is het hier verrassend groen. Istrië heeft een mooie kust, maar landinwaarts is het ook zeker goed toeven.

Daarna reden we naar Rovinj, een voormalig eiland dat Venetiaans aandoet. Hier vind je charmante straatjes met sfeervolle huizen, ateliers en boetiekjes. Hier en daar wordt je getrakteerd op een prachtige doorkijkje naar zee.

We aten er een pizzaatje en later een ijsje. Daarna zochten we de auto weer op. Terug naar Vrsar.











Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...