Doorgaan naar hoofdcontent

#417 Caféterras bij Kröller-Müller

Er zijn geen vragen zo lastig als wat-is-je-favoriet-vragen. Hét favoriete gerecht, muzieknummer, museum, (strip)boek, schrijver, snackbar, schoenenmerk, dorp of stad, noem het maar op, heb ik gewoonweg niet. Ik heb altijd favorieten, maar heb van nergens echt dé favoriet.

Maar als je me zou vragen de ogen te sluiten, en me te laten denken aan mijn favoriete schilderij, dan zou er zomaar een avond in Arles voor me zien, met nachtelijke hemel vol sterren en een verlicht overdekt terras. Caféterras bij nacht van Van Gogh is misschien dan toch wel mijn favoriete schilderij. Omdat het contrast zo lekker is, omdat de nacht op het schilderij geen duisternis lijkt te kennen, omdat de warmte onder de luifel zo aanlokkelijk is, en je lijkt uit te nodigen. Omdat het schilderij een vreemd soort troost weet te bieden. In ieder geval sprak het al tegen me toen ik het voor de eerste keer zag.

Altijd van plaatjes en uit boeken, dat wel, pas gistermiddag kon ik het schilderij met eigen ogen zien. Het laat een mens niet onberoerd oog in oog met een werk te staan dat hij bewondert.

Bij Cipressen met twee figuren lijkt de verf er wel op geboetseerd, alsof het een reliëf van klei is. Je krijgt de neiging het eraf te peuteren, of op zijn minst je vingers er over te laten glijden. De kunsthistorie wordt weinig ergens zo tastbaar als bij dit schilderij.

Het portret van Joseph Roulin vind ik ook fantastisch, maar dat komt vooral door Agent 327.

Uit zijn brieven aan Theo waren fragmenten op de muur geplaatst. Daar ben ik niet zo mee bekend mee, maar het wierp een ander licht op het beeld dat ik van de schilder had. Van Gogh blijft een boeiend figuur.

Daarna nog wat zalen met modernisme en pointillisme. In de beeldentuin was de Jardin d'émail dicht wegens slipgevaar. Jammer, het had me juist zo geinig geleken erdoorheen te wandelen.

We stapten de witte fiets weer op en trapten wat over de Hoge Veluwe. Bij een paviljoentje aten we een lekkere ordinaire pannenkoek. Fantastisch. Het was een echte herfstvakantiedag.











Reacties

  1. Maarten16 oktober 2026 om 20:31

    Grappig dat je ook een stuk schrijft over het gele terras :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jmzwaan16 oktober 2026 om 22:06

    He Maarten! Grappig inderdaad, ik lees net je blogs bij over je bezoek aan het museum. Het was mijn eerste keer, maar indrukwekkend! En wat voor blauw geldt, geldt ook voor de gele zonnebloemen. Hoe Van Gogh ze gezien heeft zullen we helaas nooit helemaal weten...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#563 De mens is Tijl Beckand

Zoals je soms dingen in het echte leven ziet die onbedoeld grappig zijn, zo komt er op internet ook heel wat voorbij dat onbedoeld grappig is. Af en toe krijg je zomaar een filmpje voorgeschoteld waar ik het algoritme van YouTube dankbaar voor ben. Zoals ineens een filmpje van iemand die opstaat uit het publiek van de indertijd bijzonder slecht bekeken talkshow van Humberto Tan, en een kaasstengel uit het glas op tafel neemt. Iedere uitzending stonden er kaasstengels op tafel, het RTL-idee van gezelligheid. Sowieso moeten talkshows daar altijd gezellig zijn.   De kaasstengels zag je ook terugkomen bij andere talkshows. Ook soms neergezet om er de draak mee te steken, zoals bij Van Roosmalen en Groenteman. Die jongen moet die kaasstengels ook gezien hebben. En ook hebben gezien dat ze altijd onaangeroerd bleven staan. Misschien had hij een weddenschap met zijn vrienden afgesloten. Hoe dan ook is deze jongen, zoals er in die tijd gesproken werd, een held. Een ander film...
2 reacties
Meer lezen