In diezelfde workshop ging het onder andere over wat je normaal vindt. Als iemand in zijn joggingbroek op kantoor komt, zouden de meeste mensen dat niet normaal vinden. Maar misschien heeft de drager hem juist wel speciaal uit de kast gepakt die ochtend, en er een bijpassend vestje bij uitgezocht. Misschien had de drager wel het gevoel er tiptop bij te lopen. Afijn, lang verhaal kort, wat normaal is blijft voor iedereen verschillend.
Iemand gaf als
voorbeeld dat in zijn vorige baan, ambulante begeleiding, mensen soms
terughoudend reageerden op zijn overhemd. Kleding is ook een vorm van
communicatie, en zijn cliënten hadden zoiets van ‘heb je hem weer met zijn
overhemd’. Terwijl de overhemddrager dat enkel vanuit zijn professie deed.
Thuis liep hij ook het liefst rond in een ‘baggy’ broek. En zonder het te weten
waarom sloeg ik aan op dat woord.
De
verengelsing kun je niet meer tegengaan... Taal is altijd in beweging.... Erger
je er niet jongen… Mensen mogen Engelse
woorden gebruiken, niets mis mee… Waarom nou weer baggy? Wat betekent dat nou
helemaal? Bag... zak... zakkerig, dat is het zeker. Waarom zeg je niet gewoon
slobberig, wijd of ruim?? Waarom klinkt een Engels woord in een Nederlandse zin altijd als een hobbel in de weg, smaakt het als rauwe ui in een carpacciosalade? Baggy.
Pfffff.
De cursusleidster
trok me terug uit mijn gedachtewereld door een gezamenlijke oefening te doen.
Altijd leuk in een workshop, interactie. Ergens tijdens de workshop herhaalde
ze het voorbeeld nog van de overhemddrager, alleen maakte ze er toen baggy
trousers van.
Net als bij de baggy
broek sloeg ik hierop aan. De rest van de dag kreeg ik dat ene liedje maar niet
uit mijn hoofd.
Reacties
Een reactie posten