Doorgaan naar hoofdcontent

#54 Andor

 Volgens wetenschappers dijt ons heelal nog altijd uit. Zo’n 73,2 kilometer per seconde om precies te zijn. Dat is flink wat. Voordat je deze zin hebt gelezen is het heelal een land groter.

Een ander heelal – hier ver, ver, vandaan – blijft ook alsmaar uitdijen. Het universum van Star Wars. Sinds the Force Awakens uit 2015 blijft Disney maar nieuwe films uitspuwen, de laatste jaren vooral series. Het idee van Disney was oorspronkelijk om ieder jaar een nieuwe Star Wars film uit te brengen. Naast de Skywalker-saga zouden er losstaande films gemaakt worden, die een ander deel van het heelal zou kunnen belichten en nieuwe verhalen zou kunnen vertellen. We kregen er twee: Rogue One en Solo. De andere losstaande films die reeds waren aangekondigd zou gaan over respectievelijk Boba Fett en Obi Wan Kenobi. Maar omdat Solo flopte, besloot Lucasfilm die laatste twee in serievorm te gieten.

Nu heb ik de hele hype rondom Boba Fett nooit echt begrepen. Zijn serie wist me dan ook niet echt te raken of te overtuigen. De slotscène dan, die had een lekker spaghettiwesterntintje, en ik moet toegeven dat de makers dat wel aardig in de vingers hebben. Het is één van de redenen dat ik fan van the Mandolorian. 

Obi Wan Kenobi zou de periode tussen Revenge of the Sith en A New Hope behandelen, en het leek zo veelbelovend. Natuurlijk was het geweldig om Ewan McGregor weer in de huid van de oude Jedi-meester te zien kruipen. Natuurlijk was het gaaf om Obi Wan met zijn voormalig leerling Anakin opnieuw te zien. Maar het wist me niet te overtuigen. Het hele verhaal tussen Obi Wan en Darth Vader is immers al verteld. We weten wat er gebeuren gaat. Een lichtzwaardduel tussen beide, zoals tweemaal in de serie te zien is, was daarom nooit écht spannend.

En dan is er nu de serie Andor. Vernoemd naar een spion van de rebbelen uit Rogue One. En toegegeven: de serie is me er eentje. De toon is anders, rauwer en misschien wel menselijker. In deze serie geen lichtzwaarden en de force, maar goed geschreven karakters en geloofwaardig acteerspel. Het is niet opgenomen voor een blauw scherm of the Volume, maar op echte sets en in echte landschappen.   

Verder zal ik er niet al te veel over verklappen.

Behalve dan dat de serie zó niet Star Wars is, dat het misschien wel de beste Star Wars serie is tot nu toe.   

 

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#301 Kerstkuieren (met de auto)

Ieder mens kent zo zijn eigen rituelen in de decembermaand. Sinterklaassurprises maken, kerstbomen optuigen, stemlijstjes maken met je favoriete muziek; je kent het wel. Sommige van die rituelen hangen samen met herinneringen en nostalgische gevoelens. Zo neurie ik nog altijd wat nummers van Een boom vol liedjes , dé kerst-cd van Elly en Rikkert, bij het optuigen van de kerstboom. Op het particuliere decemberrituelenlijstje staan nog wel meer dingen, maar één ding daarvan is kuieren. Kerstkuieren. Bij voorkeur op z’n Urkers: met de auto. Het doel: de meest uitbundige kerstverlichting vinden. Het mag wanstaltig zijn. Genieten juist.  Ooit reden we na een etentje met een volle auto vanuit Kampen terug naar Urk. Omdat we rubbernekken toen nog geinig vonden, besloten we bij Nagele af te slaan om te zien hoe het dorp en haar bewoners de kerstverlichting hadden georganiseerd. Nagele stelde niet teleur en een nieuwe decembertraditie was geboren. Bij de tweejaarlijkse lichtjesroute d...
Een reactie posten
Meer lezen