Doorgaan naar hoofdcontent

#72 beter ga je naar bataviastad

Ook wel bekend als hét shopparadijs: plotseling ligt het daar, een vesteging die doet denken aan koloniale tijden – geheel in stijl met dé gelijknamige attractie van Lelystad. Aan de buitenkant metershoge bakstenen muren, daarbinnen enkel winkels. Winkels met kleding, kleding en nog eens kleding. Ik was in Bataviastad, want ik had kleding nodig.

Een goede vriend van me zweert bij Bataviastad. Want, zo zei hij, daar heb je alles bij elkaar en nog goedkoop ook. Hij slaagt er altijd. Dat wilde ik ook wel eens: slagen. Want daar heb ik moeite mee.

In grote kale hokken vol kleding zocht ik onder gedreun van hippe muziek naar T-shirts en spijkerbroeken voor de beloofde lage prijs. Ik liep een winkel in en zocht tussen de rekken. Niets dat me aansprak. De volgende winkel. Nog hippere muziek, harder ook. Een kartonnetje dat zei dat de kledingstukken eronder in prijs verlaagd waren trok me aan. Ik greep een prijskaartje vast om te zien wat de prijs was en draaide die zwijgend weer om. Misschien was dit mijn merk niet. Op naar de volgende winkel.

Ik liep langs stenen waarin water naar boven borrelt, langs terrasjes die niet echt terrasjes waren, langs een standbeeld van een walvis die onverwachts een straal water spuit, langs bankjes waarop niemand zat, langs nagebouwde gevelpandjes die je nergens in een binnenstad vinden zult.

Toen zag ik door de stadspoort het werk Boven Water. Een metershoog wit hoofd, dat tot zijn lippen in het oorspronkelijke blauwe plein verzonken ligt. Bovenop zijn kale kruin een standbeeld van een man met een aktetas in zijn hand. Ik heb ooit gelezen dat de kunstenaar met zijn werk een reactie op het kapitalisme wilde maken. ‘De meeste mensen houden hun hoofd boven water, maar sommige mensen houden hun hoofd meer boven water dan anderen’. En dat pal tegenover Bataviastad.

De blauwe kleur op het plein is weggeregend. De witte kop heeft een koortslip.

Ik wandel met lege handen terug naar de betaalautomaat en betaal drie euro voor een uurtje parkeren.

Beter ga je naar Bataviastad, maar nog liever rij je erbij langs.

Reacties

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...

#301 Kerstkuieren (met de auto)

Ieder mens kent zo zijn eigen rituelen in de decembermaand. Sinterklaassurprises maken, kerstbomen optuigen, stemlijstjes maken met je favoriete muziek; je kent het wel. Sommige van die rituelen hangen samen met herinneringen en nostalgische gevoelens. Zo neurie ik nog altijd wat nummers van Een boom vol liedjes , dé kerst-cd van Elly en Rikkert, bij het optuigen van de kerstboom. Op het particuliere decemberrituelenlijstje staan nog wel meer dingen, maar één ding daarvan is kuieren. Kerstkuieren. Bij voorkeur op z’n Urkers: met de auto. Het doel: de meest uitbundige kerstverlichting vinden. Het mag wanstaltig zijn. Genieten juist.  Ooit reden we na een etentje met een volle auto vanuit Kampen terug naar Urk. Omdat we rubbernekken toen nog geinig vonden, besloten we bij Nagele af te slaan om te zien hoe het dorp en haar bewoners de kerstverlichting hadden georganiseerd. Nagele stelde niet teleur en een nieuwe decembertraditie was geboren. Bij de tweejaarlijkse lichtjesroute d...