#333 Stoppen en Kermit

Nu ik het uitgemaakt heb, denk ik eraan als nooit tevoren.

Gisteravond hebben we de laatste opgestoken, AP en ik, op mijn balkon. We rookten er zelfs twee achter elkaar, een oefening uit een stopcursus. Het deed me beseffen dat het helemaal niet lekker en smakelijk is, iets dat ik al langer wist, en was er gisteravond nog even van overtuigd dat ik zonder problemen de eerste stopdag door zou komen.

Maar Nicotine laat zich niet zomaar aan de kant schuiven. Nicotine laat zich niet dumpen. Nicotine accepteert geen ‘nee’.

Gister voor het slapen gaan drong hij zich weer op. Als ik mijn ogen sloot zag ik een dampende asbak op ’t netvlies. Of ik ervan gedroomd heb weet ik niet, maar ik werd niet-uitgerust wakker met Nicotine in mijn gedachten. De smaak van tabak op mijn lippen.

Ik ben inmiddels al twee keer naar buiten gelopen om te gaan bellenblazen. Mal gezicht misschien, maar het kan me niet schelen. Ik maak dankbaar gebruik van de tips die ik krijg. En deze werkt. Voor even dan.

Je hoort nog wel eens dat de trek in een sigaret maar drie minuten duurt. Dat is niet waar. Het is een continue trek, met af en toe drie minuten afleiding.

Kom op jongen. Het is nu even lastig. Doorbijten.

Misschien krijg ik spijt dat ik het uitgemaakt heb, misschien ook niet.

De laatste dates waren toch al steeds meer ongemakkelijk.

Ter afleiding: De Muppets zijn terug!

Om het 50-jarige bestaan te vieren van The Muppet Show, laat Disney de poppen éénmalig terugkeren voor de show waar het allemaal mee begon. Het is een feest om Kermit, Miss Piggy en Gonzo weer te zien optreden.

‘Is dit allemaal echt?’ vroeg mijn kijkgenoot.
‘Ja,’ zei ik, ‘dit is allemaal echt’.

Hoe ouderwets de poppen soms ook aanvoelen, en hoe belegen de grappen soms een beetje zijn, het voelt verfrissend om ouderwets vakmanschap te zien.

Dat de nieuwe Muppet Show sowieso een beetje ouderwets aandoet, is maar goed ook.

Op een zeker moment zie je een totaalshot met alle Muppets in beeld, en je kunt niet anders dan afvragen hoeveel mensen er op de grond door en over elkaar heen liggen, allemaal met hun armen in de lucht.

Die verwondering is magischer dan AI ooit zal zijn.

Overigens blijft Sam Eagle, een parodie op het Amerikaanse patriotisme, opvallend vaak buiten beeld. Jammer is dat wel: met de huidige maatschappelijke ontwikkelingen daar, en de fratsen van Trump, zou een beetje satire juist op zijn plek zijn.

Disney wil er zijn vingers niet aan branden, denk ik.

Of de makers hebben besloten om wars te blijven van nieuws en mode, en alleen te bieden waar de Muppets voor zijn bedoeld: escapisme.

Niets mis mee.

Prima aanrader voor een bankhangavondje.