Doorgaan naar hoofdcontent

#334 Stoppen, stoppen, stoppen

De zak Chupa Chups is halfleeg.  Moet je ook mee oppassen hoor, een lolly is tegen de 50 calorieën en je werkt er zo een stuk of 10 weg op een dag.

Zeker op je eerste rookvrije dag.

Ik wil niet telkens over stoppen met roken bloggen, maar het moet nu eenmaal van mij af. Om mijn omgeving er niet te veel mee te vermoeien, doe ik het hier maar.

Je staat verstelt van de grote rol die roken in iemands leven kan innemen.

Voor de niet-roker zal het allemaal wat pathetisch aandoen misschien, maar de roker zal zich er beslist in herkennen.

De roker kan zich bijvoorbeeld geen toekomstscenario wensen zonder tabak. Vraag de roker om de ogen te sluiten en aan de zomer te denken, en hij zal zichzelf zien met een koel drankje, en een smakelijke sigaret. Geen enkele roker uitgezonderd, vraag het maar eens aan rokers in je omgeving. 

De momenten waarop ik worstel: na het opstaan, bij het thuiskomen, na de maaltijd, zo rond het middaguur.

Wat ik heel erg mis: de eerste sigaret met een kop koffie in de ochtend.

Wat ik niet mis: de geur (zeg maar stank), het paniekgevoel bij een pakje dat leeg dreigt te raken, bij een bijna leeg pakje uitrekenen hoeveel en wanneer je nog roken kan en het gevoel van een ‘volle strot’ dat je aan die hele rotactiviteit overhoudt.

Waar ik bang voor ben: de gewichtstoename. Maar ik neem het voor lief.

Wat eraan komt, kan er ook weer af.

En als ik kan stoppen met roken, dan kan ik alles.

Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...