Doorgaan naar hoofdcontent

#596 Een half jaar!

Vandaag ben ik op de kop af precies een half jaar gestopt met roken. Op 18 februari, Aswoensdag, heb ik mijn laatste rookpluim uitgeblazen en de laatste peuk uitgedrukt. En ineens ben je een halfjaar verder. 

De aanloop naar het stoppen toe zag er ongeveer als volgt uit: goed voornemen dit jaar is stoppen met roken, nou de veertigdagentijd dan maar, nou na de vakantie dan, och het is ook bijna Stoptober, nou een goed voornemen in het nieuwe jaar, och het is ook bijna veertigdagentijd, nou na de vakantie dan maar, och het is ook bijna Stoptober, nou het nieuwe jaar dan, dit jaar ga ik de veertigdagentijd halen, och ja nou na de vakantie dan maar, Stoptober dan, och het nieuwe jaar begint ook bijna weer…

Wat ik niet mis aan roken:

  • Altijd controleren of je genoeg bij je hebt voordat je de deur uitgaat.
  • De angst dat je zonder komt te zitten.
  • Al die ritjes die een roker moet maken om aan tabak te geraken.
  • Altijd kauwgom of anderszins verfrissend snoepgoed bij je moeten hebben.
  • Al die 12,50’s op mijn bankafschrift (dat was tenminste de prijs voor een 20-pack Camels).

Wat ik wel mis aan roken:

  • De joie de vivre dat ermee gepaard gaat.
  • Kopje koffie, koele ochtendlucht, balkonnetje, de eerste zonnestralen. Peukie erbij. Zalig.
  • Afgelopen zaterdag was ik nog een gezellig avondje uit. Net een borrel te veel op… oei, dan wil ik er nog wel eens zin in hebben hoor. Die plotselinge neigingen kunnen nog best hardnekkig zijn. 

Soms denk ik dat ik zin heb in roken, maar misschien heb ik zin in het idee van roken. Misschien blief ik die hele sigaret niet meer als ik er weer eentje opsteek.

Maar volgens de app zijn mijn mentale triggers gehalveerd, en is mijn haar, huid en spijsvertering genormaliseerd. En een normale spijsvertering is ook heel wat waard hoor.

Tegen iedereen die rookt en eraan denkt om te stoppen: doen! Je moet even een rotperiode heen, maar het is echt de moeite waard. Enkel voordelen.

Nou ja, aan het begin stapte ik nog iedere week trouw op de weegschaal, maar ik besloot eerst maar het roken achter me te laten voordat ik met het toegenomen lichaamsgewicht aan de slag zou gaan. Na de vakantie dan maar…  

 

Vieze peuk. Bah. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...