#612 Dag Paulien

Rotziekte.

En: wat jammer. Want dat is het.

Paulien Cornelisse is overleden. 50 jaar nog maar.

Als er iets is dat men van haar leren kon, is het die vrolijke nieuwsgierigheid waarmee ze keek naar de wereld om haar heen. Of het nu de menselijke conversatie of mos in een Japans bos was, Paulien kon zowel op beeld als op schrift een spotje op iets richten om te laten zien hoe bijzonder ogenschijnlijk gewone dingen kunnen zijn. Van de ingeademde ‘jah’ tot de oer-Hollandse ‘héhé’, en van het zielige mannetje op de stoplichtknop tot obscure vaatplanten in bossen. Je viel, als je haar werk las of bekeek, van de ene verwondering in de andere. 

Haar observaties wist ze geestig neer te pennen in boekjes die altijd met zorg en liefde werden samengesteld en uitgegeven. Paulien Cornelisse was een boekenliefhebber die wist wat ze andere boekenliefhebbers cadeau deed. Een nieuw verschenen titel van haar was reden voor een bezoekje aan de boekhandel en altijd een feestje.

Naast haar vrolijke nieuwsgierigheid en verwondering, leerde ik de laatste jaren ook hoe optimisme eruit kan zien. Je kan nooit in iemands belevingswereld kijken, men ziet slechts een schimp daarvan via de buitenkant. Maar wat ik heb kunnen zien was het besluit om van iedere dag een mooie te maken, hoe moeilijk dat soms ook kan zijn. 

Dag Paulien. Wat hebben we veel van je geleerd en van je genoten.