JMZWAAN

‘Moeten we nog vort dan?’, klinkt de vraag altijd ergens in de eerste zomermaanden. ‘Ja, prima,’ is het altijd het antwoord. Waar naar toe precies is voor later zorg. Na voorgaande jaren respectievelijk Duitsland, Sicilië, Puglia, Portugal en Istanboel bezocht te hebben, leek de koers zuidwaarts voor de hand liggend, maar een definitieve bestemming bleef uit. De Dolomieten werden geopperd. Een machtig gebergte op de grens van Oostenrijk en Italië. Schitterend en imponerend van omvang, maar ja, dan zit je daar en dan? Dan zou het een wandelvakantie worden.  Wandelen is een fijne bezigheid, vinden wij allebei, maar leuk voor een dagdeel of een paar uur. Langer hoeft het niet te duren en de Dolomieten laten zich niet uitnodigen voor andere activiteiten. Het Comomeer kwam voorbij. Ook prachtig. Doet zeker niet onder voor de Dolomieten. We zochten online naar wat campings en hoogtepunten. ‘Een strandje is toch wel lekker he?’ klonk het op een zeker moment. ‘We houden toch ook wel een h...

Ik lees op dit moment Alle rafelranden van Europa , een samenstelling van de eerdere uitgaven De rafelranden van Europa en De nieuwe rafelrand van Europa van schrijver Ivo Van Wijdeven. In het boek probeert Van Wijdeven een historische context van de nieuwsfeiten van vandaag te bieden, ofwel ‘een naslagwerk voor bij het achtuurjournaal’. Eerder verscheen ook De macht van het verleden , waarin de auteur laat zien hoe Poetin en andere potentaten het verleden gebruiken (misbruiken?) als politiek wapen. Daarvan had ik eerder de podcastvariant met veel interesse beluisterd. Het boek bestaat uit zes hoofdstukken. Eerst neemt Van Wijdeven je mee naar de buitengrenzen: Rusland, het voormalige Ottomaanse Rijk, Afrika, de Anglosfeer en China. Ten slotte komen de binnengrenzen van Europa aan bod en de weg naar de uiteindelijke Europese Unie. Best interessante kost. De hoofdstukken laten zich lezen als een beknopte, maar evengoed meeslepende geschiedenis van het land of gebied dat behandeld word...

Deventer Nadat ik laatst een podwalk had gedaan in de Bijlmer, via een app van de televisieserie Het Verhaal van Nederland , heb ik de smaak te pakken. Bij iedere aflevering van een serie verschijnt ook een podwalk, en één aflevering uit het eerste seizoen sprak me wel aan. Dat was Pestlijders en predikanten , over onder andere Geert Grote, de Moderne Devotie, de Wederdopers en hoe de boekdrukkunst dat allemaal in een stroomversnelling heeft gebracht. Deventer staat, naast zijn boekenmarkt, koeken en Özcan Akyol, ook bekend als de plek waar die Moderne Devotie kon postvatten. Daar wist ik weinig van af, en leren is altijd leuk, dus reden we op een mooie nazomerdag door het door Özcan Akyol geprezen Salland richting het door Özcan Akyol geprezen Deventer. Tip voor iedereen die een dagje Deventer gaat doen: aan de andere oever van de IJssel parkeer je op Parkeerterrein Melksterweide gratis. Die optie werd onder onze neus weggekaapt door een opdringerige Duitse automobilist, die het laat...

Hieronder een rangschiklijst van alle polderdorpen. 10. Luttelgeest Naast de Pantropica (voorheen de Orchideeënhoeve), heeft Luttelgeest nog tal van andere attracties. Zo is er nog een de loswal te zien, waar de boeren hun oogst op binnenvaartschepen loosden. Verder heeft Luttelgeest volgens de site van gemeente Noordoostpolder ‘verschillende voorzieningen zoals een basisschool, kapper, boerderijwinkels en een OV-verbinding’. 9. Rutten Het leuke van Rutten is dat het in een kwadrant gebouwd is, met een rotonde als letterlijke middelpunt van het polderdorp. Vanaf hier kun je vier kanten opkijken. Drie kwadranten zijn om te wonen, de vierde is voor recreatie. Het bordje ‘pas op: spelende kinderen’ dat aan de ingang van Rutten stond heb ik altijd beschouwd als onbedoelde humor. Het is jammer dat het weggehaald is.   8. Espel Rondom Espel is een belevenissenpad neergelegd, waar je heerlijk kunt wandelen. In de ‘windmolenhoofdstad’, zoals het dorp zichzelf noemt, kun je fa...

Plotseling lag daar, tussen alle werkzaamheden door, de kans om het onderzoek naar het beste broodje kebab van Emmeloord voort te zetten. We grepen hem met beide handen aan. In de Lange Nering liggen nog twee kebabzaken op ons te wachten: Grillroom Jeruzalem en Taj Mahal. De mensen van Taj Mahal waren op vakantie, lazen we op een A4’tje dat op de deur was geplakt. En ze namen het ervan: voordat er dan eindelijk een antwoord kan komen op de vraag welk broodje zich het beste van de polderhoofdstad mag noemen, is de zomer alweer voorbij. Dan maar naar de Jeruzalem. Collega Willy voor Grillroom Jeruzelem, in de knusse geborgenheid van de overhangende luifels. De grillmeneer was nog aan het opstarten, we mochten later terugkomen. Bij wijze van intermezzo besloten we een mini-vergelijkend warenonderzoekje te doen. Welke ijssalon verkoopt het beste bolletje chocolade-ijs? Baccio, altijd al een begrip in Emmeloord, heeft er immers een concurrent bij nu Yskald is neergestreken aan het Ketti...

Iemand in mijn omgeving gebruikt graag Engelse woorden en termen. Dat geeft niet, het hoort bij de tijd, we verengelsen allemaal. Toch vraag ik mij soms af waarom mensen de voorkeur genieten een Engels woord te gebruiken, waar het Nederlandse equivalent prima had gepast. De persoon die graag Engelse woorden gebruikt, leest ook regelmatig Engelstalige boeken. Vaak zitten die in de hoek van fantasy en sciencefiction . Ook helemaal niet erg, ieder zijn meug. Toen ze me vertelde over een boek dat ze gelezen had, wat ging over een soort mangaspion die de schijn moet ophouden een gezin te onderhouden ofzo, viel het me op dat ze in plaats van ‘spion’, het Engelse ‘spy’ gebruikte. ‘Het boek gaat dus over een spy, die…’ De rest heb ik niet echt geregistreerd, alleen het onvermogen om ‘spion’ te gebruiken bleef me van het onderonsje bij. Zonder precies uit te kunnen leggen waarom, jeukte dat ontzettend. Waarom zou je niet gewoon het Nederlandse ‘spion’ gebruiken? Diegene had ook een BBQ...

Er bestaan twee podcasts die ik graag luister en waarover ik op deze blog al vaker geschreven heb. De Grote Podcastlas en Alle Geschiedenis Ooit. Podcasts zijn ideaal om in te zetten wanneer je vervelende doch noodzakelijke dingen doet, als wandelen of schoonmaken. Terwijl je daarmee bezig bent, steek je evengoed iets op van alle verhalen, feitjes en weetjes die je verteld worden. In sommige afleveringen komen zoveel feitjes en weetjes voorbij, dat je zo’n aflevering nogmaals eens luisteren wilt. In het geval van AGO is dat aflevering 190, over de val van het Romeinse Rijk. En van De Grote Podcastlas aflevering 66, over Roemenië. Het was pas vrij laat dat ik erachter kwam dat het Romeinse Rijk ooit is opgesplitst in twee delen, een westelijk (ons) deel en een oostelijk deel. Dat kennen wij als Byzantium, of het Byzantijnse Rijk, maar niemand daar zou zichzelf Byzantijn noemen. Ze zagen zichzelf gewoon als Romeinen. Of Romaeoi , in het Grieks. Pas bij het luisteren van de Podcastl...