JMZWAAN

Hij zei het vol overtuiging: Jip van den Toorn, bekend van haar overtrekcartoons, is een dochter van Clown Bassie. ‘Oh ja?’ vroeg ik. Heftig knikkend: ‘Jazeker! Die heet ook van den Toorn’. Ik wist dat deze vriend een vergissing maakte, maar ik was in een mild gestemde bui en besloot daarom mijn kennis in te slikken en hem in de waan van het eigen gelijk te laten. Daar ben je óók vrienden voor. Clown Bassie heet in werkelijkheid Bas van Toor. De verwarring is begrijpelijk. Jip van den Toorn is een dochter van Dick van den Toorn. Bekend van zijn glansrol als vraatzuchtige Fats uit de VPRO-jeugdserie Loenatik. Tenminste, dat ontdekte ik vanochtend toen ik het toch niet laten kon om even te factchecken . En natuurlijk kon ik het ook niet laten om dat toch even te delen. Ik bracht het maar als fun fact . Het deed me afvragen waarom mensen zo geneigd zijn om dingen als feiten te delen, terwijl ze er eigenlijk helemaal niet zo zeker van zijn. Ben trouwens geen haar beter hoor. ...

Gisteren een evaluatiemomentje met AP. We staan er allebei van versteld hoe gemakkelijk het ons ervan af gaat. Misschien iets te gemakkelijk. We dragen ook allebei een pleister op onze armen. We liggen nog steeds aan een nicotine-infuus. Op momenten dat de sigaret zich weer opdringt, kijk ik op de app om te zien hoeveel geld ik al heb bespaard en hoever mijn gezondheid gevorderd is. Ik rochel veel, een teken dat de longen een schoonmaakbeurt doen. Het bespaarde bedrag geeft moed, maar maakt ook hebberig. Het einddoel is nog steeds een nieuw autootje eind dit jaar, maar misschien dat er eerst nog een airfryer vanaf kan. Waarom gun ik mezelf pas leuke dingen als ik er eerst iets voor laten moet? Uit de bibliotheek heb ik een stapel kookboeken meegenomen. Had ineens zin om weer eens lekker te koken en te bakken. Het schijnt dat je smaak weer beter wordt. In ieder geval wordt de trek naar troostvoer dat wel. En laten de smaken die troost bieden nu zoet en vet zijn. Ik heb nog gee...

Nu de sigaretten weg zijn, blijft de verslaving over.  Ver-slaaf-ing: de inhoud van het woord drong afgelopen dagen pas tot me door.  Gisteravond pauze. Normaal is dat altijd peuk - snel wat eten - peuk.  Maar het regende in Emmeloord, en flink ook.  Ik betrapte mezelf op de gedachte: he, wat lekker. Ik hoef de regen niet meer in.  En voor het eerst voelde ik iets van bevrijding. 

De zak Chupa Chups is halfleeg.  Moet je ook mee oppassen hoor, een lolly is tegen de 50 calorieën en je werkt er zo een stuk of 10 weg op een dag. Zeker op je eerste rookvrije dag. Ik wil niet telkens over stoppen met roken bloggen, maar het moet nu eenmaal van mij af. Om mijn omgeving er niet te veel mee te vermoeien, doe ik het hier maar. Je staat verstelt van de grote rol die roken in iemands leven kan innemen. Voor de niet-roker zal het allemaal wat pathetisch aandoen misschien, maar de roker zal zich er beslist in herkennen. De roker kan zich bijvoorbeeld geen toekomstscenario wensen zonder tabak. Vraag de roker om de ogen te sluiten en aan de zomer te denken, en hij zal zichzelf zien met een koel drankje, en een smakelijke sigaret. Geen enkele roker uitgezonderd, vraag het maar eens aan rokers in je omgeving.  De momenten waarop ik worstel: na het opstaan, bij het thuiskomen, na de maaltijd, zo rond het middaguur. Wat ik heel erg mis: de eerste sigaret met...

Nu ik het uitgemaakt heb, denk ik eraan als nooit tevoren. Gisteravond hebben we de laatste opgestoken, AP en ik, op mijn balkon. We rookten er zelfs twee achter elkaar, een oefening uit een stopcursus. Het deed me beseffen dat het helemaal niet lekker en smakelijk is, iets dat ik al langer wist, en was er gisteravond nog even van overtuigd dat ik zonder problemen de eerste stopdag door zou komen. Maar Nicotine laat zich niet zomaar aan de kant schuiven. Nicotine laat zich niet dumpen. Nicotine accepteert geen ‘nee’. Gister voor het slapen gaan drong hij zich weer op. Als ik mijn ogen sloot zag ik een dampende asbak op ’t netvlies. Of ik ervan gedroomd heb weet ik niet, maar ik werd niet-uitgerust wakker met Nicotine in mijn gedachten. De smaak van tabak op mijn lippen. Ik ben inmiddels al twee keer naar buiten gelopen om te gaan bellenblazen. Mal gezicht misschien, maar het kan me niet schelen. Ik maak dankbaar gebruik van de tips die ik krijg. En deze werkt. Voor even dan. ...

Het is niet lekker. Het ruikt niet lekker. Het smaakt niet lekker. Je auto is een crematorium op wielen. Je kan voor die maandelijkse uitgave heel veel andere leuke dingen doen. Koop een pak pleisters en een zak Chupa Chups, hups, vooruit. Je mag het ook vervangen door bellen blazen van mijn part. Kom op jongen, toon eens wat discipline. Geen smoesjes meer, meer excuses, geen gelegenheden meer aangrijpen om het toch te doen. Het is je vriend niet. Nooit geweest. De rode vlag heeft altijd gewapperd. Het is niets anders dan, zoals ze tegenwoordig zeggen, een toxic relationship .   Het is wel mooi geweest. 40 dagen. Vanaf nu. Nou ja, vanaf dat het pakje leeg is dan.

Kweenie man. Voelt toch gewoon als een dubbele aflevering van The Mandolorian ofzo.  Die zespotige aap zat ook in Solo trouwens. Geinig beest wel. 

Iedereen die blogt zal het volgende herkennen: je wilt wel vaker bloggen, maar weet niet waarover je moet bloggen. Een raadzaam advies is om iedere dag iets te schrijven, of het een plek in je systeem te geven door bijvoorbeeld iedere dag te beginnen met schrijven. Dat is een bijzonder prettige bezigheid, al is het alleen maar omdat je met een opgeruimd gevoel de dag ingaat. Alleen is de ene dag de andere niet, en een dagelijkse uitvoering vraagt nu eenmaal om discipline. Een woord waar ik mij maar moeilijk tot verhouden kan. Ter vergelijking: ik merk het met tekenen. Dat deed ik vroeger veel vaker en het ging me ook een stuk gemakkelijker af. Laatst heb ik een stripje gemaakt voor een magazine en het viel me nog niet mee, om eerlijk te zijn. Tekenen is een vaardigheid die men bij gebrek aan oefening snel verleerd. En ik merk hetzelfde met de bullet journal die ik begin dit jaar heb aangeschaft. Het voornemen was om daar iedere dag iets in op te schrijven. Ongemerkt is de frequent...

Slechts eenmaal heb ik een festival bijgewoond. Dat was het bevrijdingsfestival in Zwolle, daar in dat park. Het was de eerste keer dat ik voor zo’n levensgroot podium stond. En het was ook meteen de laatste keer. Biertje halen: oeps, sorry, excuus, sorry nogmaals, mag ik er even bij? Bij de bar: muntje te kort. Voor te veel geld muntjes bijkopen die je niet meer gaat gebruiken. Niet in de buurt komen van die vrouw die staat te hakken. Met ogen als schoteltjes. Terugweg: oeps, sorry, pas op, excuus. Biertje halfleeg bij aankomst. Daar op dat bevrijdingsfestival, die prikkelhel, besefte ik dat er ik niet voor gemaakt ben. Festivals noch concerten. De uitvoeringen waarbij je rustig zitten kan uitgezonderd. Toch zijn er een aantal concerten waar ik graag bij was geweest. De eerste is Live Aid (1985), waar mijn vader een fraaie DVD-uitvoering van had en die waarvan we het optreden van Queen nagespeeld zagen in de film Bohemian Rhapsody. Stuiterend van enthousiasme kwamen we de ...

Door rechtse vrienden word ik in discussies nog wel eens, haast beschuldigend, ‘links’ genoemd. Op zulke momenten sla ik mijn ogen neer en brom ik dat dat allemaal wel meevalt. Op een rechtse blog las ik ooit een venijnig stukje over linkse mensen, die je volgens de blogger kunt herkennen aan het dragen van een groene jas. Dat vond ik een geestige typering, al voelde ik mij wel aangesproken. Groen geniet nu eenmaal de voorkeur bij het aanschaffen van jassen.   Maar al draag ik een groene jas: uitgesproken links ben ik niet. Rechts evenmin. Heb helemaal niets met dat hoefijzeridee, waarom zou je van beide partijen niet de goeie kanten kunnen zien? Ik heb de algehele aversie die op ons dorp heerst tegen links nooit goed begrepen: het bestaat bij ons gewoonweg niet. Waar zou je je dan druk om maken? En wat stellen de begrippen links en rechts tegenwoordig nog helemaal voor? Kijk je naar de klassieke definitie, of naar de hedendaagse? In het geval van de klassieke definitie zal...

Op een vroege decemberavond liepen we door de Korte Achterzijde, een sfeervolle zijstraat van de Lange Nering in Emmeloord. Onder onze armen twee dingen: een quizboek en een klembord met een beoordelingsformulier. Onder de indruk van het plaatselijke horeca-aanbod (we ontdekten onder andere een sushitent en een Mexicaan) stapten we binnen bij de vierde en laatste kebabzaak in ons onderzoek naar het beste broodje kebab van Emmeloord, de Taj Mahal. Eindelijk zouden we weten welk broodje kebab zich het beste broodje kebab van Emmeloord mocht noemen. Kalf was de enige optie. Collega Willy bestelde een klein broodje, en naar mijn trek bestelde ik een grote. Het kleine broodje werd in zo’n koddig papiertje geserveerd, het grote broodje opengesneden op een bord, met een hoop kebabsvlees ernaast. Op tafel werden drie tubes saus neergezet. Maar nu loop ik op de zaken vooruit. Tijd voor het vierde en laatste onderzoek. Gehemeltetest: Is het gehemelte nog heel? Hoe vers is het deeg? Is ...

Straks is het weer lekker zomer, dacht ik toen ik mijn kraag omhoog deed tegen de koude wind. Lekker zwemmen, varen, suppen, buiten zijn. En barbecueën. Barbecueën. Ik bleef even staan. Mag ik jullie iets toevertrouwen blogbezoekers, mag ik jullie even iets toefluisteren. Ik vind er geen drol aan. Dat hele barbecueën niet. Als ik eraan denk, voel ik meteen een leeg gevoel in mijn maag en grijp ik onwillekeurig naar mijn pols waar ik helemaal geen horloge draag. Als ik denk aan barbecueën denk ik ook: hoelang nog? Barbecueën betekent namelijk gezellig samen eten . En omdat je gezellig samen wilt eten, eet je zelf voor de tijd niets. Je arriveert al hongerig, in sommige gevallen hangry, en vreet vervolgens stokbrood met satésaus alsof het een lieve lust is, omdat dat ding nog aangestoken moet worden en het een eeuwigheid duurt voordat het vlees erop kan. Met koolhydraten in het achterhoofd heb ik mij ook een keer op een schaal watermeloen gestort. Ik ben er niet trots op, maar ...