Doorgaan naar hoofdcontent

#598 Een Brusselse middag

Eerder had ik met wat cultuurvrienden Parijs bezocht met de Eurostar. De trein tussen Amsterdam Centraal en Gare du Nord stopt ook in Brussel-Zuid/Bruxelles Midi. Ik zag de stationsomgeving van Brussel vanuit de trein en schreef daarover dat het een ‘rare, haveloze, bij elkaar geraapte grauwe rotbende’ was. Ik schreef er ook bij dat ik Brussel graag eens wil zien. En als je dingen wilt zien moet je dingen ondernemen. Of jezelf cadeau geven. Ben tenslotte een half jaar gestopt met roken en dat mag best gevierd.

Gister ben ik op de trein gestapt. Intercity naar Breda, overstap naar Brussel. Het is best goed te doen.

Bij Zwolle stapte toevallig een collega de trein binnen, die een dagje Den Bosch zou doen. Een reis verloopt vlotter als je wat te babbelen hebt. 

Brussel is de striphoofdstad van België, maar eigenlijk ook die van Europa, en stiekem zelfs die van de wereld. Het is de voornaamste reden om naar Brussel te gaan. Het Belgisch Stripmuseum staat al jarenlang op mijn lijstje en schijnt bovendien in een fraai monumentaal pand te zitten. Nog ontworpen door Victor Horta, een bekende naam binnen de Art Nouveau. Brussel was zijn thuisstad en schijnt vol te staan met bijzondere woningen en bouwwerken uit die stroming.

Een stukje etymologie: Brussel/Bruxelles, is een verbastering van het Oudnederfrankische Bruocsela. Het eerste woord, bruoc, betekent moeras. Sela betekent zoiets als huis, woning, of nederzetting. Woningen in het moeras dus. Het Brusselse Bruoc is overigens hetzelfde als onze broek, denk aan Broek in Waterland. Broeksel had dus ook best een geinige naam kunnen zijn.

Brussel is een van oorsprong Brabantse dus Nederlandstalige stad, die in de loop der tijd volledig verfranst is. Officieel is de stad tweetalig, al hoorde ik een Brusselaar zeggen dat de stad ‘tweetalig Frans’ is.

De stad zelf is eigenlijk vrij compact, eromheen liggen 19 gemeenten. Die vormen allemaal tezamen het Brusselse gewest, maar Brussel zelf is in een middag te bekuieren. Dat heb ik dan ook gedaan. Een paar prachtige kerken in de Brabantse Gotiek gezien (mooie gotiek hoor, die Brabanders konden er wel wat van), een beetje door het centrum gewandeld, de Grote Markt overgestoken en tot slot een stukje van de Marollen, de voormalige volkswijk.

Onderweg zie je naast de bekende stripmuren ook veel andere kunst. Brussel oogt grauw, maar herbergt tegelijkertijd ook veel kleur. Ik zag al een gave stripmuur van Dommel, en ik hoop vandaag ook wat andere muren te zien.

Wat opvalt, of wat je niet verwacht van Brussel, is dat de stad nog best hoogteverschillen kent. In en de rond de stad liggen nog best flinke heuvels. Het verschil kan zelfs oplopen tot 100 meter. Wat nou, Lage Landen. Stevige schoenen zijn aangeraden.

Vandaag staat het stripmuseum op het programma. Misschien nog een ander museum, en wellicht nog het Atomium. Ook niet te veel doen hoor. Het is ten slotte vakantie.







Reacties

  1. Goed cadeau voor jezelf. Brussel is inderdaad een prettige, maar lelijke stad, waar je wel een tijdje over doet om haar te leren kennen. Paar jaar terug ben ik op fietsvakantie een middag door de stad gereden. De moeite om ook buitenwijken te zien (buiten wat formeel de gemeente Brussel is).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hé Maarten! Wat leuk! Tot nu vermaak ik me goed. Maar het meest interessante ligt van de Grote Markt af inderdaad ;-) . Lijkt me wel pittig fietsen hier trouwens!

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...

#301 Kerstkuieren (met de auto)

Ieder mens kent zo zijn eigen rituelen in de decembermaand. Sinterklaassurprises maken, kerstbomen optuigen, stemlijstjes maken met je favoriete muziek; je kent het wel. Sommige van die rituelen hangen samen met herinneringen en nostalgische gevoelens. Zo neurie ik nog altijd wat nummers van Een boom vol liedjes , dé kerst-cd van Elly en Rikkert, bij het optuigen van de kerstboom. Op het particuliere decemberrituelenlijstje staan nog wel meer dingen, maar één ding daarvan is kuieren. Kerstkuieren. Bij voorkeur op z’n Urkers: met de auto. Het doel: de meest uitbundige kerstverlichting vinden. Het mag wanstaltig zijn. Genieten juist.  Ooit reden we na een etentje met een volle auto vanuit Kampen terug naar Urk. Omdat we rubbernekken toen nog geinig vonden, besloten we bij Nagele af te slaan om te zien hoe het dorp en haar bewoners de kerstverlichting hadden georganiseerd. Nagele stelde niet teleur en een nieuwe decembertraditie was geboren. Bij de tweejaarlijkse lichtjesroute d...