JMZWAAN

De geschiedenis van ons koningshuis laat zich vertellen als een spannend verhaal. Tenminste, dat poogt Het Verhaal van Nederland – Oranje-Nassau. De serie begint bij de Vader des Vaderlands, Willem van Oranje, en volgt de nazaten en telgen uit de koninklijke stamboom tot aan het heden. De serie zit goed in elkaar, het wordt prettig verteld door Daan Schuurmans en voor de historische scenes is moeite gedaan. Je ziet prachtige kostuums en decors – alles klopt. Nou ja, bijna alles. Waar in de ene aflevering schepen en stadsmuren vakkundig met de computer zijn toegevoegd, zie je in de andere aflevering Mary Stuart (17 e eeuw) aan wal stappen in het Zuiderzeemuseum met op de achtergrond een 19 e -eeuwse ophaalbrug. Shop dat dan ook even weg. Van het acteerwerk moet je houden. Net als in de voorloper van de serie wordt er stil geacteerd. Nou ja, af en toe hoor je iemand morren of geeft er iemand een gil. Een beetje amateurtoneel. Maar dat hindert niet: het is het verhaal waar het om gaa...

Onderweg luister ik nog altijd graag naar de radio. Een populair nummer dat telkens weer voorbijkomt is Écoutez-moi van Claude. Ook bekend van dat nummer met de pakkende titel: Ladada . De jongen maakt wel aardige muziek. Maar er is iets met Écoutez-moi. Als hij het refrein zingt en de titel een paar keer herhaalt, hoor ik in plaats van e-koe-te-mwah  telkens ik koeterwaal . Het kan komen door de manier van zingen door de zanger, maar net zo goed omdat mijn Frans om te janken is. Misschien hoorde ik het ook wel daadwerkelijk zo. Ik koeterwaal, ik koeterwaal, ik koeterwa-aal. Koeterwalen. Een juweeltje uit de schatkist van de Nederlandse taal. Het woord klinkt als twee eenden die met elkaar aan het kletsen zijn, maar koeterwalen betekend dat je in een vreemde, onduidelijke taal spreekt. Als iemand onbegrijpelijke taal uitbabbelt kun je zeggen dat diegene aan het koeterwalen is. Overigens heeft het woord niks met Wallonië of haar inwoners te maken. Écoutez-moi laat zich ver...

Van de week had ik een moment waarop ik zou worden opgehaald voor een etentje. Ik had mijn werk gedaan en tussen toen en het moment waarop ik dus opgehaald zou worden zat een half uurtje. Een loos moment. Of een tussenmoment, zo kun je het ook noemen. In ieder geval een vervelend moment, omdat je aan het wachten bent en eigenlijk niet veel anders kunt doen. Veel mensen pakken dan hun telefoon en scrollen de tijd voorbij. En waarom ook niet, dat kan soms best lekker zijn. Omdat ik toch al aan mijn bureautje zat en dus wat tijd over had, ging ik maar wat schrijven. Ik moest denken aan de Engelse uitdrukking I´ve got some time to kill en zou haast opschrijven: ik heb wat tijd om te doden, maar dat zou een Anglicisme zijn en die dien je ten alle tijden te vermijden. Brrrr. Time to kill, naast dat het een steengoede James Bond titel is, klinkt het vooral alsof tijd op die manier plotseling iets onaangenaams is, iets vies. Een onwelkome gast waar je zo snel mogelijk vanaf wil. Of iets ...

Vorige week schreef ik een blogpost dat ik bezig zat in een boek dat ik voor mijn verjaardag had gekregen. Bezeten Stad, of Salem´s Lot zo je wil, van Stephen King. Nu had ik wel eens wat boekverfilmingen gezien van Stephen King, maar niet eerder had ik een boek van de man gelezen. Dit was dus mijn eerste King en hoewel ik niet meteen een liefhebber van griezel, - en horrorverhalen ben, moet ik zeggen dat het schrijfwerk van King en deze nagelbijter me bijzonder wist te boeien. Salem’s Lot, een rustig ons-kent-ons stadje in het Amerikaanse Maine, wordt in de zomer van 1975 bezocht door een drietal vreemdelingen. De eerste is Ben Mears, een schrijver die opgroeide in het stadje, maar wegtrok en terugkeert om een boek te schrijven over het plaatsje en één huis in het bijzonder. De andere twee mannen zijn Straker en Barlow, die in het stadje een antiekzaak openen en hun intrek nemen in juist dat huis waar de onplezante jeugdherinneringen van de schrijver liggen. Niet lang daarna gebeu...

Als je wat vaker deze pagina bezoekt (leuk dat je er bent!), is het je misschien opgevallen dat er sinds december elke dag een post wordt geplaatst. Dat had ik inderdaad een tijdje als voornemen, om elke dag te bloggen, maar ik wist dat ik dat niet zou doen. Je moet telkens maar weer een onderwerp hebben en het vraagt nogal wat discipline. Vooral dat laatste kan ik wat moeite mee hebben. Toch is het me tot nu toe redelijk gelukt dagelijks te bloggen. En het was geen voornemen. Ik merk dat het er gewoonweg in is geslopen. De post van gisteren was simpelweg opstaan, kleren aan, kopje koffie zetten, laptop openklappen en wat regels schrijven, laptop dichtklappen en klaarmaken voor werk. Nu pas zag ik dat er een foutje in zat. Er was zomaar een woord uit een zin gevallen. Heb ik wel vaker last van. In de vluchtigheid was me dat niet opgevallen. Maar een mens wordt veel vergeven op de vroege ochtend, nietwaar? Soms is bloggen hardop denken, soms is het delen wat je bezighoudt, soms ...

Gisteravond zag ik Bob Marley: one love in de biosscoop. Ach, wat kan ik van de film zeggen? Het is een beetje zoals alle biopics die je tegenwoordig van veel artiesten ziet. Het pakt wat hoogtepunten uit de carrière, is tegelijkertijd een coming-of-age en bevat veel muziek. En veel marihuana.   In de film wordt Bob Marley wel erg neergezet als een opvolger van het centrale figuur binnen het Rastafarigeloof. Iemand die overal vriendelijk naar knikt en alles beantwoord met ‘ja man!’. Als je al eens drie keer hebt gevraagd ‘nou Bob, zul je de tafel niet eens dekken?’ en je hoort tot drie keer ‘ja mán!’, gaat dat op ten duur ook wel tegenstaan geloof ik. Pas ergens in het eind zie wat menselijkheid. Maar op het einde zie je ook livebeelden van een optreden, waarbij hij twee politieke tegenstanders zich op een podium wist te verenigen. Inderdaad eindelijk one love voor dat eiland dat zo door bloedvergieten en geweld in zijn greep gehouden werd. Toen had ik toch wel even e...

Het is nu tijdje geleden dat ik In Europa van Geert Mak gelezen heb, maar toch denk ik regelmatig nog aan dat boek. Omdat de vorige eeuw razend interessant is, omdat Europa zo interessant is, omdat Geert Mak zo interessant schrijven kan. Ergens in het boek, ik weet niet meer precies waar, haalt Mak het boek Botsende Beschavingen van Samuel Huntington aan, waarin een theorie wordt gesteld dat culturele en religieuze identiteit van mensen de belangrijkste bron van conflict wordt na de Koude Oorlog. (Het boek komt uit 1996). Nu gaat Geert Mak er verder niet zo op in, maar hij haalt er één voorbeeld uit die treffend is voor Europa. In het midden van ons continent loopt een soort zachte grens, of liever een soort breuklijn. Aan de ene kant ervan, de onze, wordt er nette filterkoffie gedronken en aan de andere kant koffie met drab. En dat zegt iets over beide kanten van Europa. Ik moest daar toch even aan denken toen ik vanochtend koffie uit mijn eenpersoonsapparaatje liet pruttelen. ...